Terapia afirmatywna. Jak wygląda, czym się charakteryzuje

Terapia zwana afirmatywną wyrosła na zasadzie przeciwieństwa do terapii reparatywnej osób nieheteroseksualnych. Podstawową zasadą w pracy zgodnej z tym nurtem jest zaniechanie wszelkich działań zmierzających do zmiany orientacji seksualnej danej osoby. Pomoc psychologiczna wobec osób LGBT+ w nurcie afirmatywnym zakłada pełną akceptację oraz szacunek wobec różnorodności seksualnej. Osoby, które prowadzą terapię, czy poradnictwo w ramach tej filozofii, powinny wciąż rozwijać się, aktualizować wiedzę dot. społeczności mniejszości seksualnych i pielęgnować w sobie wrażliwość wobec osób należących do grup społecznie wykluczonych.

Pierwotnie terapia afirmatywna była skupiona wokół pracy z pacjentem/pacjentką nad akceptacją jego/jej orientacji seksualnej z dużym nastawieniem na traktowanie orientacji homoseksualnej i biseksualnej na równi z heteroseksualnością. Model ten charakteryzuje się po prostu etycznym podejściem wobec drugiej osoby, które obowiązuje przecież we wszystkich nurtach współczesnej psychologii. Być może dlatego do terapii afirmatywnej włączono z biegiem czasu kolejne założenia.

Aktualnie głównym celem terapeuty_terapeutki jest niwelowanie negatywnego wpływu uprzedzeń i dyskryminacji wobec osób nieheteronormatywnych. Treści homofobiczne, bifobiczne i transfobiczne są dostępne w przestrzeni publicznej i kulturze masowej powszechnie, co utrudnia osobom LGBT+ samoakceptację. Zadaniem specjalisty_specjalistki jest więc prowadzenie pomocy psychologicznej w takim kierunku, aby zmniejszyć obawy, poczucie winy i wstyd u danej osoby, która zmaga się z nietolerancją.

Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne wypracowało zbiór rekomendacji dla osób pracujących z osobami należącymi do mniejszości seksualnych. W ten sposób zbudowano pewne ramy skupione wokół takich zaleceń jak: wyrażanie wsparcia i akceptacji, umieszczenie orientacji seksualnej osoby wśród innych jego/jej cech, korzystanie z metod aktywnego radzenia sobie ze stresem, pomoc w organizowaniu wsparcia społecznego i towarzyszenie pacjentowi/pacjentce w poznawaniu jego/jej tożsamości.

Zobacz rekomendacje

Dominik Haak
psycholog, w trakcie studium seksuologii klinicznej